تمام تلاشم برای بیشتر خوابیدن در روز تعطیل، به غلتیدن در رختخواب و کلافگی ختم شد. اگر تماسِ تصویری سرصبحی سارا هم نبود فرقی نمی‌کرد، تا ظهر خوابیدن یک توانایی‌ست که من از دستش داده‎‌ام. فکر می‌کنم امروز هم کاری به کار اجاق گاز نداشته باشم و روی دست خودم یک کوه ظرفِ نشسته نگذارم. بلند می‌شوم و می‌نشینم لبه‌ی تخت، چشمم می‌افتد به شیشه‌های خاک گرفته‌ی ادکلن‌هایم روی میز توالت. خم که می‌شوم خاک روی میز بیشتر به چشمم می‌آید.