حالا دو روز شده که اینجا هستم. بابا اول به من نگفت که تا آخر هفته نمی‌آید دنبالم. اصلا نگفت کی می‌آید، خودم فکر کردم مثل همیشه فردایش می‌آید. کاش کتابهایم را آورده بودم. مثلا از اول زنان کوچک را می‌خواندم. یا شاید بابالنگ دراز و دشمن عزیز را دوباره می‌خواندم. تا آن موقع حتما بابا می‌آمد دنبالم.

من بیست و یک روز در استانبول با یک غریبه زندگی کردم. در یک آپارتمان رو به دریای مرمره، که از تراسش می‌شد مسجد سلطان احمد را دید. توی یک کتاب نوشته بود که زن‌ها در چهل سالگی تصمیم‌های عجیب می‌گیرند و کار‌هایی می‌کنند که به خودشان ثابت کنند که پیر نشده‌اند. من امّا، روز تولد سی سالگی‌ام تصمیم گرفتم بروم به شهری که هرگز نرفته بودم…